cok yuksek ve kirmizi bir kayaliktan,yasadigin hayata yeniden bakmak.
kurguladigin ve dusunde yasattigin o duvarsiz dunya ve icinde yasadigimiz,akip giden zamanla degisen degisen ve degisen yer,ve degisen ben,insan,

"eski"ye bir daha ulasamadigini farkettigi zaman,elinde kalan tek ve her sey yine "yuksek umutlar"ı oluyor.

yuksekligi,aslinda barindirdigi ulasilamazlik anlamindan.

eskiye bakiyoruz ,-ve- kopruler yaniyor,fikirler sınırsızca yoldan sapiyor,orada cimenler daha yesil,hepsi daha tam,koskocaman bayraklar dalgalaniyor,asla "burada" goremedigimiz kadar parlak isiklar var..

gozler nemli,iceride keder kelimesiyle tanimlamaya kalksan,cok da eksik kalacak bir seyler oluyor,ofke ve gec kalmislikla beraber.

gordugun isiklar daha bir parlak,nehirler daha sonsuz,etrafın daha fazla insan dolu.

hersey orada "daha.." .. daha da,yasarken de onların "bu kadar" oldugunu goremedik biz.

-we- fazlaca kostuk zamanin onunden,bir seylere yetismeye calistik.

sonunda çan sesleri duyduk,ayriligin çanlari.

bu yuzden,hala tatmin olmamis bir acligimiz var.

hizla tuketmek ve tukenmek icin bir kac omur daha arama vakti simdi.

oysa son cok yakin olmali,bu gecen benim film seridimse.

deja vu !