İstanbul ağlıyor
Yastayım sevgilim

 Bıraktığın gibiyim
Çıkmaz sokaklarında kayıp
Derbeder haldeyim

 Yokluğun ölümden beter
Buz tuttu yüreğim 

Yağmur ol da bul beni
Geceleri rüyalarıma gir
Öpüp okşa, sev beni

Sen gideli bu şehirden
Ötmez oldu bülbüller
Doğmadı güneşim batalı
Açmaz oldu güller

Dinmedi fırtınam içimde
Başucumdaki resmin
Duruyor aynı yerinde

Değmeyin feryadıma,
Figanıma değmeyin
Eğer sevda bu demekse
Ben vazgeçtim
Beni sevmeyin

Garipliğim kader değil
Geçiçi gülmeyin
Bu kışta efkarlıyım
Bahara Allah kerim

Hadi yüreğim ha gayret
Hele sıkı dur hele sabret
Başını eyme dik tut
Bu bi rüyaydı farzet

Sen varken gücüm olurdu
Zaman akmadan dururdu; hatırlasana
Hani aşk seni yormuştu
Yolun sonuna koymuştu
Dokunma bana
Şimdi eskiye döner mi
Dönse de buna değer mi; cevaplasana
İnsan aynen durur mu
Ayrılık kolay oyun mu
Dokunma bana
Artık ben vazgeçtim
Yalnızlığı seçtim
Her şey bitti anlasana
Dokunma bana dokunma bana