Akşamdan kalma adam, sabah büyük bir baş ağrısı ile uyanmış, zorlukla gözlerini açıp yerinden doğrularak şöyle bir etrafına bakınmıştı. Komodinin üstünde bir bardak su ve iki aspirin duruyordu. Yatağın ayakucundaki sandalyede de elbiseleri temiz ve ütülenmişti. Aspirinleri içerken karısının bıraktığı not dikkatini çekti;

"Sevgilim günaydın. Kahvaltın mutfakta. Ben alışverişe çıkıyorum, erken dönerim. Seni seviyorum."

”Kısa bir öyküdür hayat; uğruna upuzun acılar çektiğimiz, kısa bir türküdür ,

bir kez daha dinlemek için delirdiğimiz!” der ünlü bir şair.

Bu kadar güzel tanımlanır ”hayat”dediğimiz sınav.

Bazen bilmiyorum nasıl yaşamam gerektiğini…

Nasıl yaşamalıyım?

Nasıl davran malıyım?

Herkesi sevmeli miyim?

Sevebilir miyim?

Günlük mü yaşamalıyım?

Yoksa geleceğe yatırım mı yapmalıyım?

Ne zaman ve nasıl öleceğimi bilmediğim bu evrende. ”Eskiden gençsin , önünde uzun yıllar var ” derdi büyükler. Şimdi görüyorum; yaşa, başa bakmaz oldu ölümler.

Yaşı küçüldü ölümlerin.

Ne zaman genç birinin öldüğünü duysam ya da okusam; ”Aysun; boşuna üzülüyorsun, sinirleniyorsun, herşeyi kafana takıyorsun, para biriktiriyorsun, işte hayat bu kadar kısa , yaşamana bak , gidenler ne götürüyor ki ” diyorum.

Öte yandan da günlük yaşamış, çalışmamış sosyal güvencesi olmayan zavallı insanların çaresizliğini görünce ”Paranı dikkatli harcamalısın, üç beş kenara koymalısın, bunun bir de kötü günü var, bak da ders al” diyorum.

Ama herşeyi çabuk unutuyoruz, yaşam akıp gidiyor avuçlarımızdan.

Hayat sınavların en zoru ve en acımasızı.

En güzeli ”kadere ”inanmak. ”Alah bizleri yaratırken, kaderimizi de çiziyor” diye teselli etmeliyiz kendimizi.

Yoksa bu çelişkilerle geçmez hayat.

İnsanın düşünceleriyle, düşüncelerini eyleme dökmesi zor çoğu zaman.

Hepimiz güzel şeyler söylüyoruz ama iş uygulamaya gelince yolda kalıyoruz.

Oysa meziyet , düşündüğün gibi davranabilmekte.

Düşüncelerimiz gibi özgür değil hayatlarımız.

Oysa yaşamın hakkını vermeli insan, ”Madem bir kez geldik”; sonuna kadar gönlümüzce, düşüncemizce yaşamalıyız.

Sevgilerimle
Aysun Alp

http://blog.milliyet.com.tr/aysunalp

 Her şeyi sana yazdım
seni de her şeye...

Kalemler tükettim, tükenmeyen hasretle,
ucundan dökülen aşkla,
umutla
çığlıklar,
belki de nefretle.

Her umuda avuc açtım
sen dilendim.
Aşktan harap bir dilenci şimdi yüreğim...

Her şeyi sana yazdım
seni de her şeye...

Hayallerimin paragraf başlarına,
umutlarımın parantez içlerine.
Kalemler tükettim tükenmeyen hasretle..

Her şeyi sana yazdımseni de herşeye

Binlerce kez okudum her gün
bir ilkokul defterinden.
Binlerce kez okudum
seçebilmek için seni
soru işaretlerinden
Seni ezberledim hergün
karmakarış yazılar içinden.

Sana da kendimi yazdım
bana ait harflerle,
farklı alfabelerle..

Herşeyi sana yazdım
Herşeye seni yazdım...

(ALıntıdır)