İstanbul ağlıyor
Yastayım sevgilim

 Bıraktığın gibiyim
Çıkmaz sokaklarında kayıp
Derbeder haldeyim

 Yokluğun ölümden beter
Buz tuttu yüreğim 

Yağmur ol da bul beni
Geceleri rüyalarıma gir
Öpüp okşa, sev beni

Sen gideli bu şehirden
Ötmez oldu bülbüller
Doğmadı güneşim batalı
Açmaz oldu güller

Dinmedi fırtınam içimde
Başucumdaki resmin
Duruyor aynı yerinde

 Seni sildim telefon defterimden
Adının üstünü hep karaladım
Yüzünü görmekten çok sıkıldım
Nereye gitsem peşimdesin sen

Üf üf sıktın artık
Sabrımı taşırdın artık

Sakız gibi yapıştın da 

Üf yeter üf üf yeter

Yoksa sen

Ayrıldık sana anlatamadım
Kaçtım kaçtım kurtulamadım
Bir türlü silemedim aklımdan

Bu kadar geniş ve geçmesi kolay olmayacagı kesin

ama bu koprunun sırat koprusune benzerligi cennet gibi bir yere gitmesi...

 

Ben senin hayatından gittim oğlum
Hadi yerime koy birini koyabilirsen
Ben senin hayatından gittim oğlum
Hadi dur o sarı odalarda durabilirsen

Ben sen sen diye bittim oğlum
Hadi bakalım unut unutabilirsen
Ben seni yudum yudum içtim oğlum
Hadi ol eskisi gibi olabilirsen

Uzak benden aşk uzak artık
Kanun mudur bu yasaklık
İnan içimde yok fesatlık
Alırım başımı giderim efeler gibi hey
Efeler gibi hey

Ne kötüdür

insanın aklı ile yüreğinin arasında kalması...
Ne kötüdür

insanın an kadar yakın Bir asır kadar uzak olması...
Ne kötüdür bilirmisin

insanın bildiğini anlatamaması...
Ben deyip susması

İçimde sana söylemek istediğim binlerce sözle,

Aynadaki bana benzemeyen insana bakıp acıyorum...

Senin dışında binlerce insanla aynı ortamı soluyorum...

Olmayacak insanlara adınla sesleniyorum...

Bazen hiç haketmeyen kişilere,

Sana söylemek istediğim güzel sözcükleri sıralıyorum...

Şimdi bir tesadüf olsa, çıksan karşıma..

Biliyorum içimde sana ait kocaman bir sevdaya rağmen,

Sessizce çeviririm kafamı..

Sahte gülücükler atarım ortaya...

Sen gittiğinden beri yapmaya alıştığım gülüşler gibi...

Zaman geçti, kimi yaralarım kabuk bağladı..

Kimileri sadece karanlığa saklandı...

Ama değişti sevdanın rengide, beklentilerde...

Şimdi bi tesadüf olsa, çıksan karşıma..

Ben yüzümü çevirmesem, gözlerine bakıp kalsam...

Kalırmısın gözlerimde..?

Gözlerine kanabilirmiyim tekrardan..?

Ne kötü değil mi..

Cevabı kendime çok rahat verebilmem...

Ne sen kal diyebilirsin,

ne de ben sevgime rağmen dönebilirim...

yokLuğunun sancıLarında kıvranırken gönLüm

yanLızLığa yemin içtim..

Ya senLe ya hiç..

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık,

....sadece olmayacaksın.

Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda.

Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra.

İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim.

Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını.

Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin,

susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …?

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli,

unutmalı...

Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim.

Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık,

yeniden sevmenin,

sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için.

Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına.

Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı,

bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım...

Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim.

Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim.

Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım,

sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için.

Zira yoksun....

 Sanki benim hiç senim olmamış,

sanki bizi hiç yaşamamışız,

sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi.

Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti,

Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,

SANKİ BENİM HİÇ SENİM OLMAMIŞ GİBİ...

ALıntıdır